Beste partijvrienden, Afgelopen zaterdag tijdens ons partijcongres werd ik geraakt door de woorden van Mark de Boer. Misschien kent u hem. Mark is voorganger van een kleine gemeente in Almere. Hij heeft zich jarenlang met hart en ziel vrijwillig ingezet als bestuurslid van de ChristenUnie. Hij vertelde over een ontmoeting in Noord-Irak. Kort nadat IS verslagen was, bezocht hij dat gebied. De rookpluimen van kapot geschoten olieleidingen kringelden nog in de verte. Jonge mensen runden een traumacentrum voor mensen die beschadigd waren door dat bewind van dood en verderf. Mark vertelde hoe zij hun deuren openden, zichzelf gaven en daar in die gebrokenheid iets goeds probeerden te doen. Met dit verhaal spoorde Mark ons aan om te werken aan diepe vrede, aan shalom. Te werken aan herstel van wat gebroken is. Te werken aan een wereld die heel is. Ik denk aan al die mensen die dat doen. De vrijwilligers van het Leger des Heils die dagelijks omzien naar mensen in nood. Ik denk aan lokale ChristenUnie-afdelingen die knokken voor mensen met schulden. Ik denk aan de groep vrijwilligers die reist naar Oekraïne om daar letterlijk te werken aan herstel. Ook voor ons, voor mij, klinkt de vraag hoe wij kunnen werken aan herstel in een gebroken wereld. Deze week sprak de Tweede Kamer over de parlementaire enquête over gaswinning in Groningen. Een indringend rapport met pijn, verdriet en gebrokenheid. De scheuren in gebouwen zijn diep, maar de schade aan mensen is minstens zo indringend. Lange tijd ging geld boven gezondheid, ging rendement boven veiligheid en gingen verdiensten boven mensen. Ik weet dat er onder de lezers van deze nieuwsbrief mensen in Noord-Nederland zijn die het debat met verdriet volgden. Jullie ervaren de pijn en gebrokenheid aan den lijve. We willen ons echt sterk maken voor herstel in de gebrokenheid. De toezeggingen willen we juridisch vastleggen in een Groningenwet. Herstel zit ook in het uitspreken dat er ongelofelijk veel fout is gegaan. Daarom diende ik een motie in waarmee de Tweede Kamer uitspreekt dat we betreuren en afkeuren wat er al die jaren gebeurde. Want we mogen ons in Den Haag diep, heel diep schamen en we staan samen aan de lat. Zo zijn er nog veel – pijnlijk veel – andere voorbeelden van gebrokenheid. Denk aan de complexe dilemma’s rondom migratie en asiel die raken aan mensen op de vlucht én aan gemeenschappen die opvangen. Tijdens het congres gaf ik hier ook woorden aan. Wat me raakte in het verhaal van Mark was dat die jonge mensen aan de slag gingen. Zij konden de brandende olievelden niet doven. Zij wisten dat veel schade onherstelbaar was. En toch werkten ze aan vrede, aan shalom. Zo hoop ik dat we als partij ook geïnspireerd aan de slag zijn als navolgers van Jezus. Vanuit die inspiratie wil ik u uitnodigen om te bidden. Wilt u bidden voor al die vrijwilligers die actief zijn, voor het landelijk bestuur met mensen zoals Mark, voor bestuurders en politici van waterschap tot EU en van raadslid tot kabinetslid, voor onze vertrekkende Eerste Kamerleden die zich met hart en ziel hebben ingezet en voor de verkozen fractie met nieuw lid Eric Holterhues die deze week aan de slag gaan. Dank voor uw betrokkenheid en steun. Dank voor uw gebed! Een groet in verbondenheid, Mirjam Bikker Voorzitter Tweede Kamerfractie ChristenUnie |